మన చుట్టూ ఎన్నో విజయగాధలు ఉంటాయి. కానీ కొన్ని కథలు మన కళ్ళలో నీళ్లు తెప్పిస్తాయి. “మనసుంటే మార్గముంటుంది” అని బలంగా నమ్మేలా చేస్తాయి. ఇది అటువంటి ఒక అద్భుతమైన నిజ జీవిత కథ.
ఒక రైల్వే స్టేషన్లో ప్రయాణికుల బరువులు మోసే ఒక సామాన్య కూలీ కొడుకు, నేడు అదే స్టేషన్కు జిల్లా మేజిస్ట్రేట్ (DM) హోదాలో తనిఖీ చేయడానికి రావడం దేశం మొత్తాన్ని ఆకర్షించింది. ఇది కేవలం ఒక అధికారి కథ మాత్రమే కాదు, ఒక తండ్రి చెమట చుక్కలకు, కొడుకు కష్టానికి దక్కిన విజయం.
ఎవరీ తండ్రీకొడుకులు?
ఈ స్ఫూర్తిదాయక కథలోని నాయకుడు శ్రీనాథ్. ఆయన కేరళలోని ఇడుక్కి జిల్లా మున్నార్ గ్రామానికి చెందినవారు.
- తండ్రి పేరు: కె. శ్రీధరన్ (రైల్వే కూలీ).
- కుమారుడి పేరు: శ్రీనాథ్ కె.
- ప్రాంతం: ఎర్నాకులం రైల్వే స్టేషన్, కేరళ.
కూలీ తండ్రి మరియు ఉచిత వై-ఫై:
శ్రీనాథ్ తండ్రి శ్రీధరన్ ఎర్నాకులం రైల్వే స్టేషన్లో ‘కూలీ నంబర్ 455’గా పని చేసేవారు. ఎండనక వాననక రోజంతా ప్రయాణికుల బరువులు మోస్తూ తన కుటుంబాన్ని పోషించేవారు. తన కొడుకు మాత్రం తనలా కష్టపడకూడదని, ఉన్నత స్థాయికి వెళ్లాలని ఆయన కలలు కనేవారు.
శ్రీనాథ్కు పెద్ద ఆఫీసర్ కావాలని ఉండేది, కానీ పుస్తకాలు కొనడానికి కూడా డబ్బు ఉండేది కాదు. అటువంటి సమయంలో రైల్వే స్టేషన్లోని ఉచిత వై-ఫై అతనికి వరంగా మారింది. తండ్రి ప్లాట్ఫారమ్ మీద బరువులు మోస్తుంటే, శ్రీనాథ్ అక్కడే కూర్చుని రైల్వే వై-ఫై సాయంతో యూపీఎస్సీ (UPSC) పాఠాలను మొబైల్లో డౌన్లోడ్ చేసుకునేవాడు. చెవులకు ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టుకుని పాఠాలు వింటూ చదువుకునేవాడు.
జిల్లా మేజిస్ట్రేట్ అయిన క్షణం:
నిరంతర కృషితో శ్రీనాథ్ పరీక్షల్లో ఉత్తీర్ణుడై ఐఏఎస్ అధికారిగా ఎదిగారు. ఇటీవల ఆయన తాను చదువుకున్న, తన తండ్రి పని చేసిన అదే ఎర్నాకులం రైల్వే స్టేషన్ను తనిఖీ చేయడానికి వచ్చారు. కారు దిగిన శ్రీనాథ్, తనకు సెల్యూట్ చేస్తున్న పోలీసులను పక్కకు జరిపి, ఎర్ర చొక్కా వేసుకుని అక్కడ నిలబడి ఉన్న తన తండ్రిని హత్తుకున్నారు. ఆపై తండ్రికి ఎంతో గౌరవంతో సెల్యూట్ చేశారు. ఆ దృశ్యం చూసి అక్కడున్న వారందరి కళ్లు చెమర్చాయి.
శ్రీనాథ్ ఎంతో ఉద్వేగంతో ఇలా అన్నారు: “నాన్నా, ఆనాడు మీరు ఆ బరువులు మోయడం వల్లే నేను నేడు ఈ స్థితిలో ఉన్నాను. నన్ను పెంచడానికి మీరు పడిన కష్టంతో పోలిస్తే నా ఈ హోదా ఏపాటిది?”