ఒక శ్రామికుడు/కార్మికుడు మధ్యాహ్న భోజనంగా కేవలం కొన్ని బిస్కెట్లు, నీళ్లతోనే తన ఆకలిని తీర్చుకోవడాన్ని చూస్తుంటే గుండె బరువెక్కుతుంది.
కష్టపడి పనిచేసే మనుషులు తరచుగా తమ సొంత అవసరాలను ఎప్పుడూ చివరి ప్రాధాన్యతగానే ఉంచుతార అనడానికి ఈ సంఘటన ఒక ప్రత్యక్ష నిదర్శనం. రోజంతా మండుతున్న ఎండలో, కఠినమైన పరిస్థితుల్లో చెమటోడ్చి పనిచేసేవారు తమ ప్రాథమిక అవసరాలను కూడా తగ్గించుకుంటారు.
ఇంట్లో పిల్లలు “నాన్నా మన కోసం ఏమి తీసుకువచ్చారు?” అని ఆశగా ఎదురుచూసే ఆ ఒక్క ప్రశ్నే, వారి ఈ త్యాగం వెనుక ఉన్న అతిపెద్ద కారణం. రోజంతా ఒళ్లు విరుచుకుని పనిచేసిన అలసట, ఆయాసం ఉన్నప్పటికీ, వారి ముఖాల్లో ఎలాంటి ఫిర్యాదు గానీ, అసహనం గానీ కనిపించవు. తన కడుపు మార్చుకున్నాయినా సరే తన పిల్లల కోరికలను నెరవేర్చాలనే ఆలోచనే వారిని నిరంతరం ముందుకు నడిపిస్తుంది.
ఒక పేదవాడి అతిపెద్ద నిరుత్సాహం లేదా నిబంధన ఇదే.. తన ఆకలిని, ఆశలను చిన్నవిగా చేసుకోవడం, కానీ తన కుటుంబ అవసరాలను, కలను ఎప్పటికీ చిన్నబోనీయకుండా చూసుకోవడం. తమ ఆకలిని దాచుకుని, కుటుంబ సంతోషం కోసమే జీవితాన్ని అంకితం చేసే ప్రతి శ్రామికుడి త్యాగం మాటల్లో వర్ణించలేని గొప్ప గౌరవానికి అర్హమైనది.

Leave a Reply