కుటుంబ పోషణ కోసం, పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం కన్నవారిని, కట్టుకున్న దాన్ని వదిలి పరాయి దేశం వెళ్లే ప్రవాస భారతీయుల జీవితం ఒక ఎత్తు అయితే.. ఇక్కడ ఒంటరిగా వారి కోసం నిరీక్షించే భార్యల వేదన మరో ఎత్తు. ఆ విరహ వేదనను అక్షరబద్ధం చేస్తే అది కన్నీటి కావ్యం అవుతుంది.
ఆ చిన్న పిల్ల మనస్తత్వం.. సెలవులు ముగించుకుని భర్త తిరిగి విదేశాలకు వెళ్లే రోజు రానే వస్తుంది. ఆ సమయంలో ఆ ఇల్లాలు వణుకుతున్న పెదవులతో, భారమైన హృదయంతో దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా అడిగే ఆ ప్రశ్న.. “ఏమండీ.. సెలవు ఇంకొన్ని రోజులు పెంచుకోలేరా?”. ఆమెకు తెలుసు అది సాధ్యం కాదని, కానీ ఆశ చావదు.
నిద్రలేని ఆఖరి రాత్రి.. ప్రయాణానికి ముందు రోజు రాత్రి ఆమె అస్సలు నిద్రపోదు. “మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తారు?”, “వచ్చే ఏడాది కచ్చితంగా సెలవు దొరుకుతుందా?” అంటూ వంద సార్లు అడిగిన ప్రశ్ననే మళ్ళీ మళ్ళీ అడుగుతూ.. పసిపిల్లలా బ్రతిమిలాడుతుంటే, ఆ దృశ్యం చూసే ఎవరికైనా మనసు ద్రవిస్తుంది.
జ్ఞాపకాల పొదరిల్లు.. సర్దుతున్న సూట్‌కేస్‌లో నుండి ఒక చొక్కాను తీసి.. “ఈ షర్ట్ మీకు కొంచెం వదులుగా ఉంది, ఇది ఇక్కడే ఉండనివ్వండి” అని పక్కన పెడుతుంది. నిజానికి ఆమెకు కావలసింది ఆ షర్ట్ కాదు.. ఆయన మీద ఉన్న మమకారం. ఆయన వేసుకున్నప్పుడు అంటుకున్న ఆ చెమట వాసనలో భర్త స్పర్శను వెతుక్కునే ప్రవాసాంధ్రుడి ఇల్లాలు ఆమె.
ముద్దుల వీడ్కోలు.. తలుపు చాటున నిలబడి “ఈ చీర రంగు చూడండి, నాకు ఇలాంటిదే కావాలి” అని పిలుస్తుంది. అది రంగు చూపించడానికి కాదు.. చివరి నిమిషంలో భర్త ఇచ్చే ఆ ప్రేమపూర్వకమైన ముద్దు కోసం చేసే మధురమైన ప్రయత్నం. ఆ కళ ఆమెకు మాత్రమే సొంతం.
కన్నీటి వీడ్కోలు.. కారు ఎక్కి వెళ్తుంటే ఆమె కళ్ళు చెమరుస్తాయి. ఆ కన్నీటిని ఎవరూ చూడకుండా చీర కొంగుతో నుదుటి చెమట తుడుచుకున్నట్టుగా తుడుచుకుంటుంది. కారు వీధి మలుపు తిరుగుతున్నప్పుడు కూడా.. అందరూ లోపలికి వెళ్ళిపోయినా, ఆమె మాత్రం మొద్దుబారిపోయి భర్త వెళ్ళిన దారి వైపు శూన్యంగా చూస్తూనే ఉంటుంది.
ఫోన్ కాల్ కోసం నిరీక్షణ.. ఆయన ఫోన్ ఎప్పుడైనా రావచ్చు! బట్టలు ఉతికేటప్పుడు కిటికీ దగ్గర ఫోన్.. వంట చేసేటప్పుడు స్టవ్ పక్కన ఫోన్.. గ్రైండర్ వేసేటప్పుడు దాని మీద ఫోన్.. ఏ నిమిషంలో ఆ పిలుపు వినిపిస్తుందో అని ఎదురుచూస్తూనే ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు రావచ్చు, కొన్నిసార్లు రాకపోవచ్చు.. అయినా ఆ నిరీక్షణ ఆగదు.
ఒక్కటే కోరిక.. ఎప్పుడైనా ఆయన ఫోన్ చేసి “నీకేం కావాలి?” అని అడిగితే.. ఆమె చెప్పే సమాధానం ఒక్కటే.. “నేను అడిగేది ఇస్తానని మీరు మాట ఇస్తేనే అడుగుతాను” అంటుంది. ఆయన సరేనంటే.. ఆమె అడిగే ఆ ఏకైక కోరిక: “ఇక చాలు.. మీరు మళ్ళీ విదేశాలకు వెళ్లకుండా నాతోనే ఉండిపోతారా?”
నిజమే.. ఆ బాధ, ఆ ప్రేమ, ఆ త్యాగం.. అది ఒక్క ప్రవాసాంధ్రుడి భార్యకు మాత్రమే అర్థమవుతుంది!