హర్దోయ్ జిల్లా బెహటా గోకుల్ ప్రాంతానికి చెందిన మిఠని, 1961-62 ప్రాంతంలో కేవలం 15 ఏళ్ల వయసులో ఉన్నప్పుడు ఆమె జీవితం తలకిందులైంది. ఒక డకాయిట్ల ముఠా ఆమె ఇంట్లో పడి దోచుకోవడమే కాకుండా, ఆమె తండ్రిని, సోదరుడిని గాయపరిచి మిఠనిని అపహరించుకుపోయారు.
పెళ్లి జరిగింది.. కానీ అత్తారింటికి వెళ్లేలోపే విషాదం అప్పటికే ఆమెకు వివాహం జరిగింది, అత్తారింటికి వెళ్లే సమయానికి (గౌనా) సరిగ్గా ఈ ఘోరం జరిగింది. డకాయిట్లు ఆమెను అడవుల్లో తిప్పుతూ హింసించి, చివరకు అలీఘర్ ప్రాంతంలో వదిలేశారు. అక్కడ సమేఘా గ్రామానికి చెందిన సోహన్ లాల్ యాదవ్ ఆమెను రక్షించి, ఆ తర్వాత ఆమెను వివాహం చేసుకున్నారు. వారికి ఎనిమిది మంది పిల్లలు పుట్టారు. మిఠని కొత్త జీవితం మొదలుపెట్టినా, పుట్టిన ఇంటి జ్ఞాపకాలను మాత్రం ఎప్పుడూ మరచిపోలేదు.
పిల్లలకు హర్దోయ్ మరియు శివాలయం గురించి చెప్పేవారు ఆమె నిరంతరం తన పిల్లలకు హర్దోయ్ జిల్లా, సకాహా గ్రామంలోని శివాలయం మరియు తన సోదరులు శివలాల్, సుబేదార్ల గురించి చెబుతుండేవారు. తల్లి బాధను చూసిన చిన్న కుమార్తె సీమా యాదవ్, ఎలాగైనా అమ్మను తన పుట్టిన ఇంటికి చేర్చాలని నిశ్చయించుకుంది. సీమ తన 80 ఏళ్ల తల్లిని తీసుకుని హర్దోయ్ చేరుకుంది. సకాహా శివాలయాన్ని చూడగానే మిఠని గుర్తుపట్టింది.
సోదరులు మరణించినా.. బంధువుల అక్కున చేర్చుకున్నారు అన్వేషణ తర్వాత ఆమె తన గ్రామానికి చేరుకుంది. దురదృష్టవశాత్తు ఆమె ఇద్దరు సోదరులు అప్పటికే మరణించారు, కానీ ఆ కుటుంబానికి చెందిన ఎనిమిది మంది సభ్యులు ఇంకా అక్కడే నివసిస్తున్నారు. 65 ఏళ్ల తర్వాత తన వదినలు, బంధువులను కలుసుకున్న ఆ క్షణం అత్యంత భావోద్వేగంగా మారింది. జీవిత చరమాంకంలో జరిగిన ఈ కలయిక ఆ కుటుంబానికి పునర్జన్మలా అనిపించింది.