నేడు డయాబెటిస్ (మధుమేహం/షుగర్) వ్యాధిగ్రస్తులు ఇన్సులిన్ ఇంజెక్షన్లు తీసుకుంటూ సాధారణ జీవితాన్ని గడుపుతున్నారు. కానీ, వందేళ్ల క్రితం ఈ వ్యాధి వస్తే మరణశిక్ష పడినట్లే భావించేవారు. 1922లో మరణానికి అత్యంత సమీపంలో ఉన్న ఒక బాలుడు తనను తాను కాపాడుకోవడమే కాకుండా, ప్రపంచం మొత్తానికి సరికొత్త ఆశను చిగురింపజేశాడు. అతని ధైర్యం, శాస్త్రవేత్తల కఠిన శ్రమ కలిసి ‘ఇన్సులిన్’ ఆవిష్కరణను విజయవంతం చేశాయి. ఇది ఇప్పటివరకు ప్రపంచవ్యాప్తంగా 50 కోట్లకు పైగా ప్రాణాలను కాపాడింది.
కెనడాలోని టొరంటోకు చెందిన 14 ఏళ్ల లియోనార్డ్ థాంప్సన్ టైప్-1 డయాబెటిస్తో బాధపడుతుండేవాడు. ఆ రోజుల్లో ఈ వ్యాధికి ఎలాంటి చికిత్స ఉండేది కాదు. రోగులను పస్తులుంచే (కఠినమైన డైట్) ఆహార నియమాలపై ఉంచేవారు. దీనివల్ల చాలా మంది రోగులు ఏడాది లోపే మరణించేవారు. లియోనార్డ్ బరువు కేవలం 65 పౌండ్లు (సుమారు 29 కిలోలు) మాత్రమే మిగిలింది. అతను పదే పదే కోమాలోకి వెళ్ళిపోతుండేవాడు. అతను బతుకుతాడనే ఆశను వైద్యులు కూడా వదిలేసుకున్నారు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో డాక్టర్ ఫ్రెడరిక్ బాంటింగ్, చార్లెస్ బెస్ట్, జేమ్స్ కొలిప్ మరియు జాన్ మాక్లియాడ్ కలిసి ఇన్సులిన్ కోసం పరిశోధనలు చేస్తున్నారు. వారు కుక్కలపై విజయవంతంగా ప్రయోగాలు చేశారు. కానీ, మనుషులపై ఈ ప్రయోగం చేయడం చాలా ప్రమాదకరమైన విషయం. అలాంటి తరుణంలో లియోనార్డ్ తండ్రి ఎంతో ధైర్యం చేసి, ఈ ప్రయోగాత్మక చికిత్సకు (ఎక్స్పెరిమెంటల్ ట్రీట్మెంట్) తన కొడుకును సిద్ధం చేశాడు. ఆ ఒక్క నిర్ణయం ప్రపంచ చరిత్రనే మార్చేసింది.
ట్రయల్స్ లేకుండానే ఇచ్చిన ఇంజెక్షన్:
11 జనవరి 1922న లియోనార్డ్కు మొదటి ఇన్సులిన్ ఇంజెక్షన్ ఇచ్చారు. ప్రారంభంలో ఇచ్చిన ఇంజెక్షన్లో స్వచ్ఛత లోపించడం వల్ల అలర్జీ లాంటి రియాక్షన్ వచ్చింది. కానీ, జనవరి 23న మరింత మెరుగైన, స్వచ్ఛమైన ఇన్సులిన్ను అందించడంతో ఒక అద్భుతం జరిగింది. లియోనార్డ్ బ్లడ్ షుగర్ లెవెల్స్ నార్మల్కు రావడం ప్రారంభమైంది, అతని ఆరోగ్యం కుదుటపడింది మరియు అతను కోమా నుండి బయటకు వచ్చాడు.
లియోనార్డ్ కోలుకున్న తర్వాత, ఇన్సులిన్ను ప్రపంచవ్యాప్తంగా వేగంగా అందుబాటులోకి తెచ్చారు. ఈ అసాధారణ ఆవిష్కరణకు గాను బాంటింగ్ మరియు మాక్లియాడ్లకు 1923లో నోబెల్ బహుమతి లభించింది. వారు దీనిపై ఎలాంటి పేటెంట్ తీసుకోకుండా, ఇన్సులిన్ చాలా తక్కువ ధరకే అందరికీ అందుబాటులో ఉండేలా సహాయం చేశారు.
నేడు ప్రపంచవ్యాప్తంగా కోట్ల మంది ప్రజలు ఇన్సులిన్పైనే ఆధారపడి జీవిస్తున్నారు. గత 100 ఏళ్లలో ఇన్సులిన్ సుమారు 50 కోట్లకు పైగా ప్రాణాలను కాపాడి ఉంటుందని అంచనా. ఒకవేళ ఇన్సులిన్ లేకపోయి ఉంటే టైప్-1 డయాబెటిస్ ఉన్న రోగులు ఇప్పటికీ కొన్ని నెలలు లేదా సంవత్సరాలలోనే ప్రాణాలు కోల్పోయేవారు. ఇన్సులిన్ పుణ్యమా అని లియోనార్డ్ మరో 13 ఏళ్ల పాటు జీవించగలిగాడు. ఆ తర్వాత 1935లో, 27 ఏళ్ల వయసులో నిమోనియా కారణంగా అతను మరణించినప్పటికీ, అతను ప్రారంభించిన ఆ విప్లవం నేటికీ కోట్లాది మందికి ప్రాణాధారంగా నిలిచింది.
శాస్త్రవేత్తల నిరంతర కృషి:
డాక్టర్ బాంటింగ్ మరియు బెస్ట్ కలిసి క్లోమం (పాంక్రియాస్) నుండి ఇన్సులిన్ను వేరు చేసే సాంకేతికతను అభివృద్ధి చేశారు. మొదట్లో దీనిని జంతువుల (ఆవులు, గేదెలు) నుండి సేకరించేవారు. కానీ నేడు, జెనెటిక్ ఇంజనీరింగ్ ద్వారా మరింత సురక్షితమైన హ్యూమన్ ఇన్సులిన్ను తయారు చేస్తున్నారు.
భారతదేశంలో కూడా డయాబెటిస్ రోగుల సంఖ్య చాలా ఎక్కువగా ఉంది. ఇన్సులిన్ అందుబాటులో ఉండటం వల్లే లక్షలాది మంది భారతీయుల ప్రాణాలు నిలిచాయి. అయితే, నేటికీ గ్రామీణ ప్రాంతాలలో దీనిపై అవగాహన, రవాణా సౌకర్యాలు లేకపోవడం ఒక పెద్ద సమస్యగా ఉంది.
లియోనార్డ్ థాంప్సన్ కథ కేవలం ఒక మెడికల్ సక్సెస్ మాత్రమే కాదు.. అది ధైర్యం, ఆశ మరియు శాస్త్రీయ జిజ్ఞాసకు ఒక నిలువెత్తు నిదర్శనం. మరణశయ్యపై ఉన్న ఒక బాలుడు తనను తాను కాపాడుకోవడమే కాకుండా, రాబోయే తరాల భవిష్యత్తుకు సరికొత్త బాటలు వేశాడు.