నేను అతడిని వదిలేశాను… కానీ నా మనసు ఎప్పుడూ అతడికి దూరం కాలేదు. కొన్నిసార్లు మనం బంధాలను కాకుండా, మన పంతాలనే ఎంచుకుంటాము. ఆ తర్వాత కాలం మనకు నేర్పుతుంది.. నిజమైన ప్రేమ ఎప్పటికీ అంతమైపోదని, కేవలం సరైన సమయం కోసం వేచి చూస్తుందని!
సంవత్సరాల తర్వాత విధి మమ్మల్ని మళ్లీ కలిపినప్పుడు అర్థమైంది.. కొంతమంది మన జీవితంలోకి మళ్లీ తిరిగి రావడం కోసమే తాత్కాలికంగా దూరమవుతారని!
పెళ్లయిన ఏడేళ్ల తర్వాత నా భర్త ‘ఆరవ్’ ఇల్లు వదిలిపెట్టి వచ్చేసినప్పుడు, ఇకపై మా దారులు ఎప్పటికీ కలవవనే నేను బలంగా నమ్మాను. ఆ రోజు ఉదయాన్నే నా చిన్న బ్యాగ్ సర్దుకుని, అల్మారాలో ఉన్న మా పెళ్లి ఫోటోను ఆఖరిసారిగా చూసి, వెనుతిరిగి చూడకుండా తలుపులు మూసేసి వచ్చేశాను. నా కళ్లలో నీళ్లు ఉన్నాయి, కానీ మనసులో అంతకంటే ఎక్కువ కోపం దాగుంది.
ఆరవ్ చెడ్డవాడేమీ కాదు. అతనికి తాగుడు అలవాటు లేదు, పరాయి స్త్రీల వ్యాపకం లేదు, నాపై ఎప్పుడూ చెయ్యి చేసుకోలేదు. కానీ కొన్నిసార్లు బంధాలు ఏదో ఒక పెద్ద తప్పు వల్ల మాత్రమే కాదు.. వేలాది చిన్నచిన్న కారణాల వల్ల కూడా ముక్కలవుతుంటాయి.
మా మధ్య మాటలు పూర్తిగా తగ్గిపోయాయి.
ఒకే ఇంట్లో ఉంటూనే మేమిద్దరం అపరిచితుల్లా మారిపోయాం.
నేను ఏదైనా చెప్పాలని చూస్తే తను పనిలో బిజీగా ఉన్నానని సాకు చెప్పేవాడు.
తను ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటే నేను వినడానికి ఇష్టపడేదాన్ని కాదు.
మెల్లమెల్లగా మా మధ్య కేవలం నిశ్శబ్దం మాత్రమే మిగిలింది. అదే నిశ్శబ్దం ఒకరోజు మా మధ్య పెద్ద గోడగా మారింది. ఆ రాత్రి మా మధ్య పెద్ద గొడవైంది. నేను కోపంతో.. “ఇకపై నీతో ఒక్క క్షణం కూడా కలిసి ఉండలేను” అన్నాను. తను కూడా మొదటిసారి అంతే కోపంతో.. “వెళ్లాలనుకుంటే వెళ్ళిపో” అని జవాబిచ్చాడు. అంతే.. నేను వచ్చేసాను. తను నన్ను ఆపుతాడని నేను అనుకున్నాను, కానీ తను ఆపలేదు. బహుశా నేను మళ్లీ తిరిగి వచ్చేస్తానని తను భావించి ఉండవచ్చు. కానీ నేను తిరిగి వెళ్లలేదు. మా పుట్టింటికి వచ్చేసి, కొన్ని నెలల తర్వాత ఉద్యోగం నిమిత్తం వేరే నగరానికి మారిపోయాను.
కాలం నెమ్మదిగా గడిచిపోయింది. మొదటి కొన్ని నెలలు చాలా కష్టంగా గడిచాయి. ప్రతి ఉదయం తన జ్ఞాపకాలే.. ప్రతి రాత్రి తన ముఖమే కళ్లముందు కదలాడేది. కానీ నా అహంకారం నన్ను తిరిగి వెళ్లనివ్వలేదు. నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సరైనదేనని నా మనసుకు నేనే నచ్చజెప్పుకునేదాన్ని. అంతలోనే ఒకరోజు ఆరవ్ కూడా వేరే నగరానికి బదిలీ (Transfer) పై వెళ్ళిపోయాడని తెలిసింది. ఇప్పుడు మా మధ్య కేవలం దూరం మాత్రమే కాదు.. మా జీవితాలే విడిపోయాయి.
రెండేళ్లు గడిచిపోయాయి. ఈ రెండేళ్లలో మేమిద్దరం ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకోలేదు.
కనీసం ఒక ఫోన్ కాల్ లేదు.. ఒక మెసేజ్ లేదు.. క్షేమసమాచారాలు అసలే లేవు. అసలు మేమిద్దరం ఎప్పుడైనా కలుసుకున్నామా లేదా అన్నట్లుగా మారిపోయింది పరిస్థితి. కానీ ఒకరోజు విధి నేను ఊహించని ఒక వింత నాటకం ఆడింది.
నేను మా కంపెనీ పని మీద వేరే ఊరికి వెళ్లడానికి రైలులో ప్రయాణిస్తున్నాను. ట్రైన్ లో చాలా రద్దీగా ఉంది. నేను నా సీట్లో కూర్చుని కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాను. అకస్మాత్తుగా ఒకరు నా ఎదుటి సీట్లో బ్యాగ్ పెట్టారు. నేను పెద్దగా పట్టించుకోకుండానే కళ్లు పైకెత్తాను.. ఒక్కసారిగా నా చేతులు వణికిపోయాయి!
అతడు ఆరవ్.. సరిగ్గా రెండేళ్ల తర్వాత!
మేమిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ కొన్ని సెకన్ల పాటు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాము. సమయం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతని ముఖంలో మునుపటి కంటే ఎక్కువ గంభీరత్వం కనిపిస్తోంది. జుట్టు అక్కడక్కడా కాస్త తెల్లబడింది. బహుశా జీవితం నా లాగే అతనికి కూడా ఎన్నో పాఠాలు నేర్పినట్లుంది.
“ఎలా ఉన్నావు?” అని తను నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“బాగున్నాను” అని నేను కూడా అంతే టూకీగా చెప్పాను. ఆపై మళ్లీ నిశ్శబ్దం. మా ఇద్దరి మధ్య రెండేళ్ల సుదీర్ఘ కథ దాగుంది, కానీ మాట్లాడటానికి మాటలు కరువయ్యాయి.
రైలు ముందుకు సాగుతోంది. కొన్ని గంటల తర్వాత మా మధ్య నెమ్మదిగా మాటలు కలిశాయి. మొదట ఉద్యోగాల గురించి, ఆ తర్వాత కుటుంబాల గురించి, ఆపై పాత జ్ఞాపకాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ఎప్పుడు ఇద్దరం కలిసి నవ్వడం మొదలుపెట్టామో మాకే తెలియదు. ఒకప్పుడు మా బంధానికి గుర్తింపుగా నిలిచిన ఆ నవ్వులు మళ్లీ వచ్చాయి.
రాత్రి అయింది. రైలులో లైట్లు డిమ్ చేశారు. ప్రయాణికులంతా దాదాపు నిద్రపోయారు. నేను కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయట ఉన్న చీకట్లను చూస్తున్నాను. అప్పుడు ఆరవ్ చాలా తక్కువ స్వరంతో ఇలా అన్నాడు.. “నువ్వు వెళ్ళిపోయాక ఇల్లు చాలా వెలితిగా మారిపోయింది”. నేను అతని వైపు చూశాను. తను మొదటిసారి మనసు విప్పి మాట్లాడుతున్నాడు. “నువ్వు మళ్లీ తిరిగి వచ్చేస్తావని నేను అనుకున్నాను” అన్నాడు. అతని కళ్లలో కన్నీటి తడి ఉంది. “నువ్వు నన్ను తీసుకెళ్లడానికి వస్తావని నేను అనుకున్నాను” అని నా నోటి వెంట కూడా అసలు నిజం వచ్చేసింది.
మేమిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకున్నాం. ఆ తర్వాత ఒక్కసారిగా ఇద్దరం నవ్వేశాం. ఎందుకంటే, ఏ బంధం అయితే ముగిసిపోయిందని మేం అనుకున్నామో.. అది కేవలం కొన్ని అపోహల వల్లే దూరమైందని అర్థమైంది. అతనికి నన్ను వదలాలని లేదు, నాకు అతడిని వదలాలని లేదు. కానీ ఇద్దరం మన అహంకారాలనే జైలులో ఖైదీలుగా మారిపోయాం. ఆ రాత్రి మేమిద్దరం మొదటిసారి మనసు విప్పి మాట్లాడుకున్నాం. ప్రతి ఫిర్యాదు.. ప్రతి బాధ.. ప్రతి అధూరా ముచ్చట.. అన్నీ పంచుకున్నాం. తెల్లవారేసరికి మనసులోని ఎన్నో ఏళ్ల బరువు దిగిపోయినట్లు అనిపించింది.
రైలు ఆఖరి స్టేషన్కు చేరుకున్నప్పుడు.. మేమిద్దరం వేర్వేరు దిశల్లో వెళ్లాల్సి ఉంది. నేను ప్లాట్ఫారమ్ మీదకు దిగాను, తను కూడా దిగాడు. కొన్ని క్షణాల పాటు ఇద్దరం నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాం. ఆ తర్వాత తను.. “మనం మళ్లీ కొత్తగా మన జీవితాన్ని మొదలుపెడదామా?” అని అడిగాడు. నా గుండె వేగం పెరిగింది. రెండేళ్లుగా నేను వినాలనుకుంటున్న ప్రశ్న ఇదే! నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. నేను చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాను.. “బహుశా కొన్ని బంధాలు తెగిపోవడానికి కాదు, మరింత జాగ్రత్తగా నిలబెట్టుకోవడానికే ఏర్పడతాయని విధి మనకు చెప్పాలనుకుంటోంది”.
ఆరవ్ మొదటిసారి నా చేయి పట్టుకున్నాడు. ఈసారి నేను ఆ చేయి వదల్లేదు!
ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది.. ప్రేమ అనేది ఎప్పుడూ పెద్ద పెద్ద వాగ్దానాలలో ఉండదు. కొన్నిసార్లు ప్రేమ అంటే.. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత కూడా నిన్ను చూడగానే పాత చిరునవ్వును అందించగలిగే ఆ వ్యక్తిలోనే దాగి ఉంటుంది. నేను నా భర్తను వదిలేశాను.. కానీ విధి మమ్మల్ని మళ్లీ కలిపింది. ఈసారి మేము ఒకరినొకరు కాదు.. మా మధ్య ఉన్న అహంకారాన్ని వదిలేశాం.
ఒకవేళ మీ జీవితంలో కూడా కోపంలోనో, అపోహల వల్లో దూరం చేసుకున్న వ్యక్తి ఉండి.. విధి మీకు వారిని మళ్లీ కలిపిస్తే, మీరు వారికి రెండో అవకాశం ఇస్తారా?
Leave a Reply