నేటి కాలంలో ధనవంతులు ప్రైవేట్ జెట్లు, లగ్జరీ కార్లు మరియు భారీ కాన్వాయ్లకు ప్రసిద్ధి చెందారు. కానీ ఒకప్పుడు ‘రాజసం’ అంటే నిర్వచనం వేరుగా ఉండేది. ఉత్తరప్రదేశ్లోని రాంపూర్ సంస్థానానికి చెందిన తొమ్మిదవ నవాబు హమీద్ అలీ ఖాన్ జీవితమే ఇందుకు నిదర్శనం.
ఆయన వైభవం ఎంతటిదంటే, ఆయన ఏకంగా తన మహల్ లోపలి వరకు రైలు వచ్చేలా చేసుకున్నారు. ఆయనకు సొంతంగా రైల్వే స్టేషన్ కూడా ఉండేది. నవాబు హమీద్ అలీ ఖాన్ ప్రయాణం సాధారణమైనది కాదు, అది పూర్తిగా రాజరికంతో కూడుకున్నది. ఆయన ఎల్లప్పుడూ తన ప్రైవేట్ రైలులోనే ప్రయాణించేవారు. సామాన్యులు సాధారణ రైలు పెట్టెల్లో ప్రయాణించే ఆ రోజుల్లో, నవాబు ప్రయాణం ఒక కదిలే రాజభవనంలా ఉండేది.
‘ద సెలూన్’ – కదిలే రాజభవనం
1925లో నవాబు గారు ‘బరోడా స్టేట్ రైల్ బిల్డర్స్’కు ఒక ప్రత్యేకమైన రాజరిక రైలును తయారు చేయమని ఆర్డర్ ఇచ్చారు. దానికి “ద సెలూన్” అని పేరు పెట్టారు. నాలుగు భోగీలు కలిగిన ఈ రైలు తన వైభవం మరియు సౌకర్యాలకు ప్రసిద్ధి చెందింది. ప్రతి భోగీలో పర్షియన్ కార్పెట్లు, టేకు చెక్కతో చేసిన అందమైన ఫర్నిచర్, అద్భుతమైన తెరలు మరియు భారీ ఝుమ్మర్లు ఉండేవి. ఇందులో నవాబు కోసం రాజరికపు బెడ్ రూమ్, డైనింగ్ రూమ్ మరియు అన్ని వసతులు ఉన్న వంటగది ఉండేది. అంతేకాకుండా, ఆయనతో పాటు ప్రయాణించే సేవకులు, భద్రతా సిబ్బంది మరియు వంటవారి కోసం ప్రత్యేక కోచ్లు ఉండేవి.
మహల్ లోపలే ప్రైవేట్ రైల్వే స్టేషన్
నవాబు గారి జీవితంలో అత్యంత ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆయన తన మహల్ లోపలే ఒక ప్రైవేట్ రైల్వే స్టేషన్ను నిర్మించుకున్నారు. మిలక్ నుండి రాంపూర్ వరకు దాదాపు 40 కిలోమీటర్ల పొడవైన రైల్వే లైన్ వేయించారు, ఇది నేరుగా మహల్ను ప్రధాన రైల్వే లైన్తో కలిపేది. అంటే రైలు నేరుగా ఆయన ఇంటి తలుపు వద్దకే వచ్చేది. చారిత్రక సమాచారం మరియు మీడియా నివేదికల ప్రకారం, రాంపూర్ ప్యాలెస్ లోపల ఉన్న ఈ ప్రైవేట్ రైల్వే స్టేషన్ విలువ సుమారు 113 కోట్ల రూపాయలుగా చెబుతారు. ఇది ఇప్పటి కాలంలోని ఆధునిక రైల్వే స్టేషన్ల కంటే కూడా ఎక్కువ ఖర్చుతో కూడుకున్నది.
దేశ విభజన సమయంలో మానవత్వం
1947లో దేశ విభజన సమయంలో పరిస్థితులు చాలా దారుణంగా ఉండేవి. ఆ సమయంలో నవాబు హమీద్ అలీ ఖాన్ తన ప్రైవేట్ రైలును అవసరంలో ఉన్న కుటుంబాలకు సహాయం చేయడానికి ఉపయోగించారు. ఎంతో మందిని సురక్షితంగా పాకిస్తాన్కు చేర్చడంలో ఆయన తోడ్పడ్డారు. ఇది ఆయనలోని మానవత్వాన్ని చాటిచెప్పింది. 1960వ దశకం చివర నాటికి ఈ స్టేషన్ క్రమంగా తన వైభవాన్ని కోల్పోయి నిర్మానుష్యంగా మారిపోయింది. నవాబు మరణం తర్వాత ఆ పట్టాలు తుప్పు పట్టాయి, స్టేషన్ దుమ్ముతో నిండిపోయి చరిత్రలో కలిసిపోయింది.