వృద్ధాప్యంలో మంచం పట్టిన ఒక తండ్రి, తన కూతురిని పిలిచి ఇలా అన్నాడు: “అమ్మా, నేను నిన్ను బాగా చదివించాను, ఒక విద్యావంతురాలిగా తీర్చిదిద్దాను. నేను చనిపోతే నీకు ఆస్తిపాస్తులు ఏవీ మిగిల్చలేను, నా సంపాదనంతా నీ చదువుకే ఖర్చైపోయింది. కానీ, నా దగ్గర ఒక పాత కారు ఉంది, అది ఇంటి బయట మూలగా పడి ఉంది. నువ్వు ఆ కారును తీసుకువెళ్లి బయట అమ్మడానికి ప్రయత్నించు, దానికి ఎంత ధర వస్తుందో చూడు” అని చెప్పాడు.
తండ్రి చెప్పినట్లుగానే, ఆ కూతురు కారును తీసుకుని ఒక పాత కార్ల డీలర్ దగ్గరకు వెళ్లింది. డీలర్ కారును చూసి, “ఇది చాలా పాత కారు, దీనికి నేను 50 వేల రూపాయలు మాత్రమే ఇస్తాను” అని చెప్పాడు. ఆ కూతురు ఇంటికి వచ్చి తండ్రికి ఈ విషయం చెప్పింది.
తండ్రి మళ్ళీ, “సరే, ఇప్పుడు ఈ కారును ఊరి చివర ఉన్న కిరాణా స్టోర్ యజమాని దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి, ఆయన ఎంత ధర ఇస్తాడో అడుగు” అన్నాడు. కూతురు అక్కడకు వెళ్లి అడిగితే, ఆ యజమాని, “మీరు మా దగ్గర ఎప్పుడూ సరుకులు కొంటూ ఉంటారు కాబట్టి, నేను దీనికి 75 వేల రూపాయలు ఇస్తాను” అని చెప్పాడు.
చివరిగా తండ్రి, “ఇప్పుడు ఈ కారును పక్క ఊరిలోని ఒక మ్యూజియంకు తీసుకువెళ్లి, అక్కడ ఉన్న క్యూరేటర్ను అడుగు” అని సలహా ఇచ్చాడు. కూతురు అక్కడికి వెళ్లి కారు చూపించగా, వారు ఆశ్చర్యపోయారు. “ఇది చాలా అరుదైన ‘హోల్డెన్ టోరానా’ (Holden Torana) కారు, ఇది అప్పట్లో అత్యుత్తమమైనది. మా మ్యూజియంకు ఇది ఎంతో అవసరం, దీన్ని ఎవరికీ అమ్మకండి, మేము దీనికి 10 లక్షల రూపాయలు చెల్లిస్తాము” అని చెప్పారు.
ఈ విషయం విని ఆ కూతురు ఆశ్చర్యపోయి, ఇంటికి వచ్చి తండ్రితో చెప్పింది. అప్పుడు తండ్రి ఇలా అన్నాడు: “సరైన విలువ సరైన చోటే దొరుకుతుంది. మనకు సరైన ధర లభించనప్పుడు నిరాశ చెందకూడదు, కోప్పడకూడదు. ఒకచోట మనకు సరైన విలువ దక్కలేదంటే మనం తప్పుడు చోట ఉన్నామని అర్థం. మన విలువను గుర్తించే వారి దగ్గరే మనం ఉండాలి, మనల్ని గౌరవించని చోట సమయాన్ని వృథా చేసుకోకూడదు.”
నీతి: ప్రతి ఒక్కరూ మనల్ని గౌరవించాలని, మనల్ని అర్థం చేసుకోవాలని ఆశించి బాధపడే కంటే, మనల్ని ప్రేమించే, మనల్ని విలువనిచ్చే వ్యక్తులతో ఉండటమే తెలివైన పని. మనల్ని గుర్తించని వారి కోసం మన జీవితకాలాన్ని వృథా చేసుకోవడం కంటే, మనల్ని గౌరవించే వారి సాంగత్యంలో ఉండటమే సరైన మార్గం.